Calque-Musette #4

  (incantatie, vrij naar de tekst van een Zuni-ritueel* bij de Calque-Muse van 19-06-2018)    “kom, kom de ladder op in deze dageraad kom met het razen van regen kom met het brullen van donder kom hoger kom verder kom in grote getale kom, kom de ladder op in deze dageraad kom met de zon …

Lees ...

Calque-Musette #3

tekstuitdraai bij de C-M van 18/06/2018   dageraad. het vonkt. onvolkomen groeit de eenzaamheid, doorgang in het lege van de passage. geen sentiment waarom kan worden gejammerd maar een evident en klaar gebeuren, zekerheid voorbij het denken: ik ben alleen, dus blijf ik hier maar wat te denken staan. een korte bloei van mededogen is de liefde …

Lees ...

ik wacht tot held’re vissen zingen

  ik wacht tot held’re vissen zingen tot namiddags weifellicht vergeten doet dat schimmen zijn de mensen & ijl verdwijnend in wraakzuchtige       & voortvluchtige raamkozijnen   van de middag tot de avond is je stem niet meer dan doorzichtig vlammenspel vloeibaar katoen       & schijnwerpersfatsoen   ik denk dat held’re vissen zingen & zo …

Lees ...

Calque-Musette #2

tekstuitdraai bij de C-M van 17/06/2018   haar spreken uw spiegel in dit spel haar snijvlak in mijn uiting verhelderend voor wie wil afstand doen van mij, zich schaart bij de menigte die ik al ben met mijn hand op uw knie de grenzen verleggend van wie u denkt te zijn mijn hoofd in uw …

Lees ...

calque-musette #1

tekstuitdraai bij de C-M van 16/06/2018   beter in de hand is de verte te houden van het geloof dan het plezier dat uitgestreken stijf zichzelf ontkent. het besluit is een besluit ook dat zich bekeken weet en deinst van wat het ziet. haar spreken hoor ik als een sissen dat haar lusten blust: “in jouw …

Lees ...

Egozalf

Als je het niet meer weet bij wie kan je je dan vertroosten in een bunker van vertrouwen gepokt en gemazeld gepolijste kamers besloten men beweert maar mijn geloof is tanende waarom al dat geroep en gewauwel hoort u mij niets anders dan egozalf ik observeer het hele theater roep heel hard boe   spoor mijn …

Lees ...

Heugenis

heugenis   in eindeloze rijen, dicht opeen en in verwondering te staan:                         we zijn alleen, de heuvels zijn van steen.   en hard en onvermijdelijk de duizend ogen, paar bij paar waarin een oud licht hangt gewogen:                                    dit is gevaar.   het schaduwspel herhaalt zich, bleek en tastbaar, totdat het in de verte …

Lees ...

meiklokje

    in mei had ik een klokje uit alle klokjes uitverkoren ze was zo lief zo wit zo stil de zomermaanden raasden en in de herfst het loof verging het werd zo snel zo leeg zo kil de sneeuw is dik mijn lijf is stijf er rest geen grein van mei in mij ik werd …

Lees ...

Een wolk is het

Een wolk is het, voortdurend zich wijzigend van standpunt en vorm. Vooruit. Wat het is, is onduidelijk, wij horen daarbij, het onduidelijke. Niets is bestemd. Voor alle zekerheid, wij, dat zijn de mensen. Grootgebracht in de natuur brengen wij de natuur groot, geven melk zoals we uitmelken. Groot is een groot woord met weinig letters, …

Lees ...

ochtendlied

Ochtendlied ‘s Ochtends kraait de haan De kikker verslikt zich in z’n gekwaak De wezel schrikt rechtop De vlinder fladdert van blaadje naar blaadje Het wordt warm vandaag De bomen vangen de eerste wind Ze zwaaien naar elkaar in het ochtendlicht Het zand vlijt zich tegen de kiezeltjes De dagkrekel neemt het over van de …

Lees ...

Im alten Ton

Pastorale   Melkwit zeezwart zingt de zuiv’re nacht aan alle kruiken het lipbesluipen zacht adagio & adamant de slikkende adem ibis der dodenwacht – och stil omvadem – komt aangedropen d’onmachte minnekracht en schouders’ onverwachte zinnepracht Maar wier queest’ meanderspeurend over branding schuimrijkgeurend laat na haar beoogde boezemfrons het duister harer ogen elk van onz’ …

Lees ...

tweeluik

Drie keer per dag passeert een kale man mijn huis. Hij heeft een roestvrijstalen luikje in zijn hoofd. De man laat zijn oude Cocker Spaniel uit. ‘s Ochtends, ‘s middags en ‘s avonds. Zo nu en dan kom ik hem tegen op straat.  De man herkent me niet, het hondje wel. Zou ik hem willen …

Lees ...

From 5 to 5 and back

Ik loop de straat uit en bel aan waar ik tromgeroffel hoor. Een vent met een kop als een grothyena doet open en begint te zingen. Door een harde windvlaag slaat de deur dicht. Ik bel weer aan maar er wordt niet meer opengedaan. Later blijkt de mayonaise niet in de aanbieding. Sirenes klinken om …

Lees ...

De rode tulp aan de maastunneltraverse

  Ooit plantte ik voor mijn huis een rode tulpenbol te midden van de gemeentelijke narcissen in de groenstrook tussen de ventweg en rijweg van de Maastunneltraverse. Een jaar is lang genoeg zo’n onbenulligheid te vergeten. Ieder jaar weer verheugt het me die mooie rode tulp te zien verschijnen alsof ik hem voor het eerst …

Lees ...

potvis #4

INPUT OUTPUT   zwarte waarheid witte kolder de wortels van de kraaienpoot zijn maden en zijn vlinderen de lege bladen in de buik van mijn boek. 'alles stevent af op ondergang' meesmuilt de kapitein maar is het dan dievegge als je pijplurkt tijdens kombuisuren? de bol is waanzin en opwindend, de regen kletst Hélène op …

Lees ...

potvis #3

  32 vel grafisch werk werden mij toegeworpen visuele huiden om in te kruipen “schrijf snel, de tijd verbergt het wel”…   INPUT   OUTPUT   de bomen die ik zag van d'aard' omhoog naar nergens reiken met hun kille winterarmen waren schijnbaar slechts aan ons gelijk: uit botten bloeien welig wilde bloesems nu die …

Lees ...

fantasie I

Het overik verkruimelt in gestondde marges we pozen schubbig bij de onderdrukten, laaflijdend als paapse labyrintiërs ___________bedekken we het huivergrijs onder de werelddelen, brouwen we bovenaan aan het destillaat van onze bovenstand, impeccabel rekt het verhalige ik de opmars op, miljoenen zwarte voeten veronderen onze luchten, het vreemde likt mij, men angstigt zich het liefst …

Lees ...