Category: beeld

berichten met (verwijzingen naar) grafische bestanden in het bericht

Schuilplaats

 

Compleet verzorgde doodsvacantie

Collectief bewust maakt moe

Behalve bij jou

Bij jou kan ik schuilen

 

 

HET IS ZO IETS ALS

aan de rivier staan

EN WETEN:

BUITEN  de rivier  IS NIETS

DAT ALS  de rivier  BESTAAT

 

 

 

 

 

ill. Hercules Segers (ca.1589–ca.1638), River Valley with a Waterfall

 

 

Lood

Over het brengen in de nacht
het is onwelkom bezoek
in het wakker zijn bevindt zich lood
verberg ik kuilen, graaf jij dieper

Onverwacht is het niet meer
aanwezig in adem,
langs flanken van gewoonte
mijn huid doet pijn, ze draagt

laatst klonk er stem vanuit
de kamer waar ik zelden verblijf
het behang gevuld met
platte zwaluw in blauw
ik deed alsof ik luisterde

onder het laken ruik ik ons
er is wij ontstaan
je vraagt of ik koffie wil
mijn hoofd braakt, ik zeg ja
het is zondagochtend
ik weet niets

Zelfportret en gedicht
Astrid van Rijn

Epigram

Hawaar gij nederzijdse kettermeester
die op de havezate van gestookte heretiekers
legt uw gore ondergrauw van ’t babels wrochtsel
hier hebt ge nog wat zomp’ hernhuttertjes,
zo moogt gij vretend  onder d’ heren
vrolijk en voos te weepstaarten komen.

Maar hou toch in uw schompermuil
de weepsche kwijl van uw gezangen
en berg uw stinkend vel in uw kombaars
want waar ons allen in uw walm gevangen
de gal en ’t zuur de mond instijgt, daar
vergiftigt  uw gezang pas echt ons ´t levenssap
en gaan wij naar de ondervoolse puf verlangen.

geschreven met behulp van het Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT), ons aller “Nederlandsch Taalmuseum”
‘”heretieker” , evenwel, is nog nooit Nederlands geweest, maar als ‘t goed sist, mag wat niet was misschien wel effen issen…

 

dv 2011 – Asemic Burial of the Author – pencil & litho crayon on paper – A5

Lode denkt

anke veld is een 8-vlakkige net-roman waarvan de publicatietijd ruwweg (± 10 jaar) samenvalt met de vertelde tijd
Dit, zo blijkt, is een stukje uit het vlak genaamd ‘Lode’. Elk ‘vlak’ van de roman is genoemd naar het centrale personage (avatar) ervan.

“Decay is a limitropic process through which the object shrinks progressively toward zero without eventuating the act of annihilation (complete dissolution into nihil). Infinite contraction or shrinkage of the decaying entity is equal to the evaporation of the qualities or attributes by which the object is transcendentaly grasped or accessed by the human – sensed, experienced, recognized, afforded and judged. Such evaporation of access points (or transcendental portals) folds the entity back to itself. As the object flees us, it looms out in its own realm – all through the intervention and the aid of nothingness, whose proximity and remoteness are both infinite”*

Reza Negerestani, Cyclonopedia. Complicity with anonymous materials, Melbourne 2008, p.185

Lode laat de print-outs van de gedownloade bestanden van de legendarische  Dr. Hamid Parsani één voor één uit zijn handen vallen nadat hij ze gelezen heeft. De bladen dwarrelen naar de ranzige vloer en blijven daar kleven in de smurrie: omgekieperde asbakken, glasscherven, geurige mengsels van plasjes bier en kattenurine. Maar de kamer bestaat niet. Lode denkt.

het buiten is een binnen dat zich als buiten aandiende

het verloop bepaalt het verloop

de corrosie van  het reële, de fragmentatie & de fixatie tot bestanden is bijna voltrokken
de breinen zitten al grotendeels gevangen in het periodieke pulseren van de representatie van de repressieve representatie van de dingen, de recursieve representatie klotst & botst op de immer toesnellende perceptie van de dingen zelf

er vallen gaten

de lus ponst de aanloop naar de lus, de afgrond van de eindeloze regressie lonkt

geen nood: door herhaalde compressie en virale corruptie van het lees-protocol in het digitale veld en door de voortdurende interactie van het digitale rot met de trillende materie is de Overdracht geïnitieerd

de dingen rotten nu zelf, vanzelf

en zie: in het rotten spannen zich eerst nog de essentiële verbanden op, het staketsel schiet door de afkalvende omhang, de eertijdse glans en luister, het oker dat  nu wormstekig en bleek hangt te blakeren

nanobots hebben de materie tot in haar ondoorgrondelijkheid aangetast met de menselijke doodsdrift

het was niet moeilijk
het ging vanzelf

na het goddelijke is nu ook het humane dood
maar het besef is er nog niet echt
we vlokken rond de restjes medemenselijkheid als een meute vampieren rond een bewegende zak bloed
de liefde is ons uit de lippen gebarsten
het deugdzame bengelt aan het uiteinde van de spotzieke afgunst
we willen hergroeperen in de relatieve rust van onze bestanden
maar de constituerende eenheid van elke categorie raakt nu zoekt
woord, klank en beeld versmelten in een stroom code
al het aan zich gelijke, het waarneembaar begrensde,  rot weg tot het digitale amorfe

het leven herschrijft zich hier tot verval

en het verval is een verval in het vervallende

geen nood: straks mogen we er af

hoe harder de handen nijpen op het digitale zand, hoe vlugger het uit de hand loopt
de bestanden overspoelen in kabbelende golfjes de bestanden
de tijd overschrijft de tijd
de aarde kreunt en rilt

deze koorts is een blijver

de stormen zwellen aan
de woestijn rukt op
het pakijs smelt
waar blijven de violen?

het is niet om aan te zien
het heeft geen naam
het slijk ploft op het slijk
het zand glijdt in het zand
het krioelen kruipt in het verglijden

dit kan je onmogelijk verfilmen

alles zit vol en de leegte bovenop het volle is gereserveerd voor het verder aankoeken van de volledigheid

ja, we streven het na

het povere wordt aangestampt tot bodem van het riante
want we streven naar perfectie en de perfectie is de stilstand
zoals ook de koppensnellende propeller van het gevechtsvliegtuig even lijkt stil te staan voor die onzichtbaar wordt

nog één stapje achteruit, graag

de relaties ontploffen in de gezichten van de kinderen die de bewoordingen zijn van het afwezige ons in de relaties, zoals wij de bewoordingen zijn van het onbespreekbare ons van onze ouders

het eeuwige taboe op onze enige uitweg uit de verstikkende individualiteit, want het ons is niet van ons, het deint in alle lijven uit tot in het ijle buiten ons

aldus en ter instructie omplodeert het Buiten in het warme hart van het binnen

het prototype van een hele reeks buik-openrijtende plof-aliens

Kijk, zo zingen wij, terwijl onze monden
verklonteren van de ik-zucht:

dit is ons samenzijn:
ik richt en zie met mijn ogen jouw ogen
die mijn ogen zien naar jou  kijken
terwijl we in twee treinen zitten
die elk een andere richting uit razen

geen nood: de coupés zijn conform de richtlijnen

ik strek de arm en raak wat jij raakt

ik sluit de ogen en op mijn moede oogleden brandt
het licht en het licht is eender licht,
ik snuif de lichaamsgeur en de geur
is net zo mij als jij

deze geruststellende eenzaamheid waaruit het eenzame is gebannen is het bindmiddel tussen de illusoire momenten van het samenzijn, wanneer de kapitale stromen via onze handen de andere vertakkingen van de kapitale stromen opzoeken

en vinden

onze handen zitten in onze handen naar de handen te reiken
waarmee we de lippen zouden kunnen
waarmee we de huid zouden kunnen
waarmee we door de gedachten de  omwallende gedachten zouden doorbreken kunnen die ons van de gedachten verwijderd houden die

onaantastbaar blijven wij

handenwringend

onze schermen floepen aan

onze schermen maken geen verbinding, mijn bericht is geen bericht maar een momentaan zichtbaar oponthoud in het verglijden van de stilstand van het volle, een invulbare holte zoals het lege vakje in een schuifpuzzel, maar tijdelijker, vervloeiende, een zompige vortex waar je je vinger effen kan instoppen voor het slijm weer alles dichtsmeert

het is rotzooi maar het werkt

er bliept een woord op het scherm

het woord roept een verlangen op

het verlangen is  netjes  uit de geprogrammeerde respons uitgelepeld zodat enkel de lege handelingen overblijven die nog hardgecodeerd waren in het lichaam

in het lichaam zijn alle buffers van het denken door middel van heftige dataflitsen overschreden

een stroomstoot en er flitste iets, er was een geur van solfer

de handen, de armen , niets denkt er nog, alles is nu centraal gestuurd

de vertakkingen van het kapitale verlopen van de aangesloten ogen tot in de fijnste longblaasjes

je lul is een plug, je vagina een sluis, ga en vermenigvuldig u

het  woord dat het verlangen oproept blijkt een link te zijn  naar de slokdarmen van het globale mormel, de blote tentakels van het gulzige kapitaal, de vet glanzende slierten slingeren zich rond de zwellingen van je libido, het oorsuizen neemt gaandeweg toe, de porno zuigt je schermen af, je begint te transpireren als een hand tussen je hemd en je vestje glijdt

men wil je nummer zoals je overal je nummer dient te geven opdat je een nummer zou krijgen waarmee je aanvraag bevestigd kan worden

er bliept een beeld op het scherm

het beeld roept een verlangen op

het beeld blijkt een viraal geïnfecteerd bestand, men wurmt toegangspoorten door je klikgedrag, je tijdsverloop wordt dagelijks honderden malen geperforeerd door vijandige wormen, je identiteit is als object de huls van een veld opportuniteiten, je vlees is daarbij louter exces, je wordt verzocht het te retourneren bij je lokale supermarkt, het daar weg te laten rotten

hijs je botten in het paradijs (derde level)

het paradijs is het ogenblik waarop je, heel even maar, samenvalt met de strings die door het netwerk razen, de array die je bent, het datacluster dat alweer verbrijzeld wordt

er is geen keuze maar je hebt een optie:

  • open mij (ik ben je woord)
  • bewaar mij (ik ben je lichaam)
  • kopieer mij (tot ik bij je ben)
  • plak mij (in je gezichtenboek)
  • sluit mij af
  • verwijder mij
  • wordt wakker

 

Bel Argent

 

Je zou kunnen zeggen dat ik met mijn gedachten elders was toen ik mijn haar een blauwspoeling gaf, en twee glazen rode wijn droegen niet echt bij aan mijn concentratie.
            Laat me het uitleggen.
            Ten eerste moet je dit over mij weten: ik heb maar één spiegel in huis, die bovendien vies is. Ik ben een nauwgezet schoonmaker, op het neurotische af, zou je zeggen – de wasbak is onberispelijk wit, de bronzen kranen fonkelen – maar ik denk er maar zelden aan de spiegel schoon te wrijven. Ik geloof niet dat we Freud erbij hoeven halen of een van zijn vele volgelingen om te snappen dat hier sprake is van een probleem.
            Ik begon dit verhaal met een slecht verlicht spiegelbeeld. Een van de twee peertjes in de badkamer heeft het begeven. Ik ben halverwege het avondritueel van het tandenpoetsen, tegenover voornoemde spiegel, als een aureool rond mijn hoofd mijn aandacht vangt. Terwijl tandenborstel in rechterhand nog op en neer beweegt, van links naar rechts, grijpt linkerhand naar leesbril die op de kleine tafel naast het toilet ligt. Eenmaal boven op mijn geprononceerde neus helpt hij me registreren dat ik heilige noch heilig ben maar meer een soort koningin-moeder – nou ja, een gelijkenis van de koningin-moeder uitgewreven met de bordenwisser van een schoolmeisje. Niks aureool, die blauwe anomalie is mijn vochtige haar. Een kleurstofveldslag woedt op mijn hoofd, een wijvenstrijd van vloekende partijen.
            Ik raak een nog natte lok aan om de bestendigheid van de blauwspoeling te testen, met als gevolg dat ik er een kleverige vlek tandpasta op achterlaat. Je kunt met goed fatsoen aannemen dat multitasking niet mijn sterkste kant is.
            Ik buig me over de badkuip, pak de tube Bel Argent die ik gisteren kocht. Ik lees de kleine lettertjes, ook met leesbril moet ik mijn ogen tot spleetjes knijpen. Ja, ik gebruikte tien maal de voorgeschreven hoeveelheid bij het wassen van mijn haar. Ik hou van flink wat schuim. Gebruiksaanwijzingen lezen behoort al evenmin tot mijn sterke kanten.
            Grappig. Mijn badkamertegels zijn rechthoekig met overlappende lichtblauwe tulpen, bijna dezelfde tint als mijn nieuwe haarkleur. Godzijdank is het niet hetzelfde blauw als dat van de Israelische vlag. Kun je je voorstellen? Over een ruzie tussen vloekende partijen gesproken.

 

 

Miss Sluikhaar

Omgevingsscans in het kader

van het onderzoek naar vleesfraude

 

slaap veroorzaakt tijdelijke helderheid

het algoritme vergeet iets

 

de piek-eind-ervaring

van de biotechnologische achterhoede

 

 

 

HYBRIDE SONNET™

Het HYBRIDE SONNET™ is vergelijkbaar met een hybride personenwagen.

We zouden al vrij makkelijk ‘gedichten’ volautomatisch kunnen genereren die perfect alle functies van het hedendaagse gedicht kunnen vervullen (noem er één, ….è… è…ha, zie je wel!), zonder alle onaangename bijkomstigheden van de maatschappelijk volstrekt irrelevante, ja bepaald vervuilende ‘dichter’.

Maar dat doen we nu effen nog niet.
Neen. We vervuilen liever nog wat stevig door met de shit die we hebben, het loopt hier nu toch rond, en het verplicht stellen van euthanasie voor onproductieve elementen wil maar niet opschieten…

Maar ondertussen testen we toch al lekker de toekomst uit.
Met hybride varianten van bestaande dichtvormen, zoals hieronder een HYBRIDE SONNET™. Zo, dat wij hier bij Platform PLeE binnen enkele jaren de exploderende markt van het Ongeneerd Gegenereerd Gedicht (OGG) kunnen monopoliseren. Om dat monopolie met de Europese regelgeving  te klaren, houden we wel wat maffe Belgen op de payroll, die we dan als ‘gezonde concurrentie’ kunnen aanwijzen.

Het Plan is waterdicht, want wat is het Plan? Het Plan PLeE is de Voortplanting van het PLAN!
En het PLAN is de REDE GODS ZELVE! Immer in Crescendo (IIC) ! Wild, wilder wildst (WWW)! 1,2, 666!

Ziehier ons eerste HYBRIDE SONNET™. De eerste 6 regels zijn gegenereerd en zetten de ‘toon’ van het sonnet. De rest is dan kinderspel, zelfs voor de drankzuchtige Belg die we voor het werkje ingehuurd hebben. We trainen momenteel wat gepeupel op Facebook door middel van een ‘spelletje’ waarbij je woordjes moet invullen om ‘likes’ te krijgen, dus die auteursfunctie kunnen we vrij snel uitschakelen voor dit product.

 

 

PERIODIEKE UITLOOP van de recursie

de stem: de stemming van de stem
de zet: de voortzetting van de zet
het plan: de voortplanting van het plan
het woord: de verwording van het woord

het doel: de bedoeling van het doel
de kracht: de bekrachtiging van de kracht
de man:  het verhaal van de man
de vrouw: de man van de man.

de verdraaiing van het echte loopt af in de kunst
de schoonheid van het schone verwelkt tot een hel
de dagen verkorten, de nacht legt ijs op het vel

de zinnen verzinnen zelf hun einde gelijk
de woorden stormen af op hun punt:
schep slijk, schrap de auteur, verzilver elk lijk!

 

code voor het gegenereerde deel (commentaat in het //grijs):

 

gedicht G = nieuw Gedicht (Sonnet);
G.titel = "PERIODIEKE UITLOOP van de recursie"
lexicon LEX= [code op aanvraag bij dv] //(gehackte Van Dale)

woord X= nieuw INPUTWoord (subst );//vraag de gebruiker om een nieuw woord, het argument 'subst' zorgt voor de check dat het een zelfstandig naamwoord is
woord Y= woordX met 1 letter verschil;

DOE 3 x { printRegel (lidwoord() + X + ":" lidwoord() + LEX.zoek (subst (X + affix ('ing')) + "van" + lidwoord() + X);
X.vernieuw(); //vraagt de gebruiker om een nieuw woord voor elke regel
                 }

DOE 1 x { printRegel (lidwoord() + X + ":" lidwoord() + LEX.zoek (subst (Y + affix ('ing')) + "van" + lidwoord() + X);}
DOE 3 x { printRegel (lidwoord() + X + ":" lidwoord() + LEX.zoek (subst (X + affix ('ing')) + "van" + lidwoord() + X);
X.vernieuw();
}

 

KLIK HIER
voor meer info over periodieke functies.

Ik kwam als laatste aan tafel

Jij praat makkelijk met mensen

dingt onbewust af

op praktische zaken

reist licht zonder tijdsbesef

 

laat sterk verouderde voltmeters

verstoffen in glanzende vitrines

liggend te gebruiken i.v.m. omstandigheden

staat in kleine letters

 

niet elke vertraging is technisch

het gebruik van je fantasie

in het openbaar vervoer

is soms af te raden

 

iedereen is ergens geboren

ooit

 

Er is tijdelijk geen route informatie beschikbaar

Ik vergelijk de stad op zondag met zaterdag

schreeuwende jongens in de schemering

een kleine scherpe rode zon gaat onder

 

meneer m’n geheugenkaart ligt onder uw schoen

ze was er op gekleed en ook op de kou

achter m’n rug checkt ze alsnog in

 

hij mag best een eigen leven hebben hoor

maar af en toe ben ik een beetje onzeker

ik weet niet hoe dat bij mij opgeslagen is

 

dienstwijziging binnen 24 uur

maak me helder

er is een storing

 

goed pleespeelgoed

AsciI-art is zo oud als de schrijfmachine, ongeveer en je kan er nog steeds straffe toeren mee uithalen. Ik schreef er tien jaar geleden al over hier:https://dirkvekemans.com/2008/10/14/jave/

Het programma dat ik daar aanbeveel bestaat nog steeds, het is ondertussen aan versie 5 gratis te downloaden. Geen prentje meer liggen om bij uw tekst te plakken?
Een minuutje ewa rammelen met de speelgoeddoos genaamd javaE en hier is Sven’s ongeluufluk schoon PleE-logo getypt met de woorden van Pernath’s ‘Onkuisheid’!

De verdrevenen

 

Over al degenen die niet ontkwamen kunnen we kort zijn. Iedereen vluchtte de bergen in. De meesten bleven steken in de bossen, struikelden, braken hun benen, vielen van de steile rotswanden, bleven verschrikt liggen in de beekbeddingen of halverwege de beboste helling, wachtend op de dood. Anderen werden verscheurd door roofzuchtige bosdieren, dodelijk gebeten door slangen, ziek gestoken door de miljarden muskieten. Degenen die erin slaagden de berghelling te nemen na eindeloze, afmattende inspanning, kwamen na twee of drie dagen om van honger en moedeloosheid, alle gevoel voor richting en eigenwaarde verloren, te meer omdat ze hun onderweg bezweken kinderen hadden moeten achterlaten.
     Aan het einde van de volgende dag besloot het leger de berghellingen in brand te zetten, en vóór de zon onderging was de beboste helling één grote fakkel droog en vuurgretig hout, waaruit de laatste kreten van achtergebleven vrouwen, mannen en kinderen opklonken in het veelstemmig koor van de in doodsnood verkerende dieren.
     Het leger achtte de actie geslaagd. Niemand was ontkomen, het dorp was gestraft voor haar verraad. Over hen kunnen en moeten we kort zijn. Over hen kan dit verhaal niet gaan.
     Maar de enkeling die wel ontkwam en de vlucht de bergen in overleefde, alle gevaren van het woud en het klimaat trotserend, die na maanden of jaren zwerven bij ons terugkeerde, hij zal ons stof tot schrijven geven, over hem kunnen onze verhalen en liederen van nu af gaan. Zijn hond herkent hem wel.

 

 

Giorgio de Chirico, Melancholie van een mooie dag, 1913

 

 

 

Allerzielen & allergenen

The smell of basic energy drink in my bedroom

voulez vous kortingsvoucher avec moi ce soir

lyrische lucifer om de vlamverdeler

van het verlangen te ontsteken

 

wat heb jij een leuk vintage lichaam

het laat de functionaliteit

hiërarchie en contentplaatsing zien

en moodboards ademen de sfeer

 

je bent blind door je ogen

je ben doof door je oren

in je dromen vertoon je

oprechte belangstelling

 

ze zijn vaak lastig te begrijpen

veel klanten focussen zich bij het bekijken

van een wireframe te veel op details

terwijl het daarbij juist om gaat

 

“felt space” in de zin dat het gevoelens

emoties in de ruimte zijn

dus niet in je hart

maar daarbuiten

in de ruimte

 

Badkamerspiegeleffecten (na de slaapstroom)

 

 

Vannacht zag ik een slak een mes omkrullen

alle activiteiten zijn universeel getest

in iedere zin zit een uitzoekopdracht

zijn werken zijn schijnbaar open

transformationele moeilijkheden in de tastbare gebieden

 

schaduwen dreigen binnen te komen

bewegen zich extreem in stille wateren

gravitatietrekkracht in langgerekte statische opbouw

leef in de gratis Japanse light versie

variant van ovale vlekken

 

ik was aan het hallucineren

ik dacht aan niets

ik keek naar het nieuws

ik ging opstaan

ik sprak de eed

ik loog

Walking the world, approaching

http://www.alansondheim.org/walden40.jpg
http://www.alansondheim.org/walden51.jpg
http://www.alansondheim.org/walden37.jpg
http://www.alansondheim.org/walden22.jpg

In 1975, I participated in a group show, “Projects in Nature”
(with the likes of Alice Aycock and Carl Andre) in Far Hills,
New Jersey. The works were all site-specific; my contribution
was a group of texts, images, and videos dealing with the
apperception of the farmland and associated ecosystems. What I
created was a skein of interrelated approaches, which I
generalized into a catalog essay on the “Phenomenology of
Approach.” This originated in my readings of phenomenology in
general, especially Alfred Schutz’s Reflections on the Problem
of Relevance (Yale, 1970). The book examined in great deal how
the buzzing confusion of information of the world was psycho-
logically organized into what might be relevant to the observer,
and how it might be relevant. I related it to Merleau Ponty’s
work, but my own approach was both more poetic and more
mathematical, a form of what later has been called deep ecology.

More recently, I’ve been reading Arne Naess (Ecology of Wisdom,
2008) and thinking about everything from Buddhism to dynamics
and category theory, to blankspace and splatter semiotics, and
to scatter semiotics, culture, and trajectories of histories. In
the meantime, I’ve gone back to examine a text I wrote in 2007
on the phenomenology of approach, rethinking the earlier essay.
This is found at http://www.alansondheim.org/phenapproach.rtf
or http://www.alansondheim.org/phen.txt

What has brought me to rethink these issues is the digital
revolution, which has created unprecedented changes in every
aspect of life, death, culture, communications, commerce, war,
and society on the planet. Its utopian moment, like all utopian
moments, has come and gone; all of this has happened since the
mid-twentieth century, and for all intents and purposes, since
the mid-1990s. Articles hold forth with unbelievable optimism,
cynicism, pessimism; violence increases around the world as
Pinker tells us it’s on the wane; Trump; robotics and AI promise
freedom from work while the rate of poverty continues to grow
almost exponentially; we talk about colonizing Mars when we have
already ruined, through our stewardship and tending, our home
planet earth.

All of us know all of this of course.

What I’ve been doing, to clear my own mind, is walking with
Azure, examining and learning how to begin to comprehend the
earth and its ecosystems, without falling into breadth, but into
breath and wandering, allowing for failure and occasional depth.
The photographs, of ice formations, bird behavior, violent
storms, geological formations, and so on, are part of a way of
letting go. I first learned about this approach when in 2001-2,
we went almost daily into the Everglades just to look. At first,
alligators, anhinga, and herons caught our attention; by the end
of our time there, we were beginning to understand periphyton,
insect species and populations, and sawgrass. In other words, a
different way of being there was happening to us.

So I started to think more about the phenomenology of approach
text, and its way/s of dealing with the world, and then about
Carl Hiaasen’s essay on taking his son to the Everglades, so
that he might see them one last time, before they disappeared.

And how they are disappearing now, with storm surges sending
salt-water into them, fertilizers and other chemicals entering
from the north, population pressures from Miami and other areas
of increasing urbanization… And then, with this, and my
thinking about semiotic splatter/scatter (with their destructive
dynamics), I’ve been thinking about a “phenomenology of
effacement” – how things, through destructive dynamics, are
effaced in the world.

(Phenomenology of effacement implies a before-and-after, a
dynamics approach to deterioration, disappearance, even ethnic
cleansing and genocide. But also an approach to technological
obsolescence, ocean trashing, desertification – any situation in
which approach is coupled with the rapidity of ruins. And so
also the psychology of approaching effacement, the issues of
mourning, terror, ptsd, and so forth. I struggle with this.)

So I go back and forth, from the digital to the analog, from
being _here, online,_ working with text/program/virtualworld,
all these unbelievable tools that were unimaginable a few
decades ago, to thinking about a stone lifted by expanding ice,
or a dinosaur footprint, or a raven flying upside-down for what
appears to be nothing more than enjoyment, to the obdurate and
ancient world we live in, with its seething of nuclear minerals
and elements long before we populated the planet. And I see this
is a form of slow-thinking which I feel is absolutely necessary
now, thinking like qin-playing, almost non-thinking, or thinking
on the verge of thought.

As a way to encompass the world, beyond the world’s appearance
through the visionary apparatus of the latest CES – and then, to
bring this encompassing, this obdurate, back within the digital
and thinking-through the digital – which won’t go away soon,
unless we, too, to away…

The phen.txt is an odd read, if not a hard one; it’s been really
essential for my own thinking. The core of it stems from 2002,
when we were leaving the Everglades; the heart looks back to
1975, when I was full of wonder over the skein of the real
itself; and then back to Schutz, forward through Naess, back to
our wanderings, most recently around (“circumnavigating”) Walden
Pond, all 1.7 miles of the journey returning us all different
and the same.

Please give this a try, if you have the time and patience, and
if not, you might have the same or similar ideas as well.

Thanks, Alan

http://www.alansondheim.org/walden22.jpg

79c79
< is a form of slow-thinking which I feel is absolutely necessary

> is a form of slow-thinking which I feel is absolutely necessary
94c94
< our wanderings, most recently around (“circumnavigating”) Walden

> our wanderings, most recently around (“circumnavigating”) Walden


de ontmoeting (toer minerale)

Ontmoette een jeugdvriend,
hij was ingetreden, destijds,
in een orde.

Hij vroeg me;
“Waarom de kerk de rug toegekeerd ?”

Ik; “toen ik m’n geslacht leerde kennen”.
Hij nam een slok wijn,

ik water

 

Stan Kluydt

 

 

Tidal Poetry / Tidal Drawer – Getijdentekenaar

http://kaneli-smit.nl/getijdentekenaar/

(click on the link – it’s real-time)

Getijdentekenaar - Tidal Drawer
Getijdentekenaar – Tidal Drawer – Tidal Poetry

The tidal movement of the sea near Holwerd, in the past 28 days, divided in 24 hours. The white line is today, the blue line is 0 (Amsterdam Ordnance Datum) – mean sea level .
Data Rijkswaterstaat, graphics Kaneli & Smit

De getijdenbeweging van de zee bij Holwerd, de afgelopen 28 dagen, opgedeeld in 24 uur. De witte lijn is van vandaag. De blauwe lijn is 0 NAP.

handwerk

handjes doe ter stond uw plicht
sleur de ballon van de gedachten
binnen in de schuur en duw  en wacht:
zegt het ‘snik’ dan is het deurtje dicht.

 

 

vrij naar ‘The Balloon of the Mind’ van W.B. Yeats (170)

The Balloon of the Mind 

Hands, do what you’re bid;
 Bring the balloon of the mind
 That bellies and drags in the wind
 Into its narrow shed.

meer Yeats op ViLT

 

dv 2018 – “YE@S”

Een korte voorstelling van zaken van mezelf

Van beroep ben ik knelpunt. Ik ben ternauwernood woonachtig maar voor de rest ontzettend werkzaam. Wie heel opmerkzaam is, ziet me zo komen. Anders zie je me zo gaan.
Stel, ik heb gedaan met werken, de werkdag zit erop. Als knelpunt weet ik overigens nooit helemaal wanneer het werk erop zit. Maar dat zal u worst wezen. Ik kom dan thuis, doorgaans afgepeigerd. Het is geen makkelijke stiel, knelpunt van beroep. Dan begrijp je dat ik ternauwernood woonachtig ben. Maar eerder amechtig.

Het kan zijn dat ik holderdebolder ben ingesprongen om een plaatselijke reportage te maken die ik dan uit derde hand schrijf omdat ik de middelen niet heb om plaatselijk een vraaggesprek te voeren met lieden die zich omringen met zwaar gespierde torso’s waar altijd wel wat vuurwapen aan wappert. Ja, inderdaad, ook lokale nieuwsgaring is in een knelpunt geraakt. Laat staan dat ik recht heb om te reizen met de trein in eerste klas.

Soms ook moet ik instaan om ratten te vangen en te doden. Soms sta ik in voor een mevrouw aan de kassa, hoewel dat nooit lang duurt. Als bouwvakker of instant loodgieter wil ik nog wel eens loos gaan.

Ik ben ooit opgeroepen om de rol van eerste minister te spelen omdat geen enkele formateur een regering kon vormen. Ik heb toen geweigerd. Het land besturen is geen beroep maar een roeping. En dus kan daar van een knelpunt geen sprake zijn. Hoewel ook in de politiek de roepingen afnemen. En de zaak daar richting knelpunt evolueert. Maar dat is geen probleem. Zoals nu overal de kerken leeg staan en wachten op een nieuwe bestemming, zullen de parlementen en senaatgebouwen wel vlug een nieuwe bestemming vinden.

Ik ga nu slapen. Om slaapachtig en slaapzaam te worden.

 

(Deze tekst dateert van 2014. Werkzaam werken moest nog worden uitgevonden in de Wetstraat. Ik had het toen al zoals je hier kunt zien. Burnout was nog geen plaag maar het zat er aan te komen, zoals je hier kunt zien) 

 

 

Rivier

Ze had al een hele poos
niet gesproken
haar stem inmiddels
een onbekende
de eik voor het raam
hield van haar stilte
de kat miauwde
ze schrok er van
het liefst had ze vandaag
de hele dag in haar stoel
blijven zitten
maar ze moest door rivier
langs het pad
bergen verzetten
ze aaide over haar buik
zo zacht, gaf troost
deed haar pantoffels uit
trok haar jurk omhoog
sprong in het stromende
water

Tekening en gedicht
Astrid

 

ELSA

Ik drink absint aan een tafel die te groot is voor mij alleen. De barmeid is een kleine, tengere schoonheid in een roze katoenen jurk met daaronder niets dan haar huid.

Mijn gedachten zijn een natte tong omringd door kroepoek: gedwongen verenging van het aangename soort. Alles is echt: er zijn krekels, tepels schuren zacht tegen het katoen, een aanraking wil zichzelf aanraken om tot aanraking te komen, het maanlicht beklemtoont de volharding, verzwijgt de gebreken. De plaatselijke dronkaards bekijken mij argwanend, alsof ik zo dadelijk met één woord een einde ga maken aan hun jarenlange koesteren van de illusie dat zij, zij alleen, onsterfelijk aanwezig blijven in het manke scenario van hun dorp.

Waarom ik hier ben, alsof ik hier ben? Ach, elke scène is anders, maar de betekenis ervan is dezelfde. Er zijn, dáár, dát is het antwoord. Reikende vingers zijn nu eenmaal zelf onderdeel van het dwingende verlangen dat de vingers reikende maakt.

Bedachtzaam wrijf ik mij de hand over de rechter oorschelp, De stilte legt zich als satijn over de ronding van de nacht. Iedereen mompelt iets, het is vroeg dag, de honden wachten, een spier die zeurt, een been dat slaapt. Ze gaan. Ik bestel nog wat, want de maan is het met mij eens.

“Voila monsieur, s’il vous plait”. Ze heet Elsa, zegt Elsa. Ik zeg dat het goed is, en duid op de deur die nog open staat naar de nacht, de krekels, het zingen van het land in de diepe glooiing van het land, het donkere groen. Elsa lacht.

Oui, ça me plait.

 

dv 2008 – Feest van de Vrije Lyriek

Le processus d’automatisation

Les métafoires de la roue aux rayons du vélo vont de pair et d’impair. Une hantreprise de taille moyenne active dans la technologie projette son image à force de points, la bouche pleine d’une pomme de terre yperchaude, cela fait très coule.
“Nous avons développé une fonctionnalité zursfunct que nous avons intégrée dans le bar des taules.”

Pierre Paul Punque l’interrompe. “Avant de continuer de parler, mieux vaut bien macher et puis avaler.” Zitk tuf tuf sie hesja fcusina? ‘l Ma? (veux-tu que j’aille te chercher quelque chose à la cuisine? De l’eau?)

Bouche bée d’aplomb, bref fort touché, la parole de l’homme s’arrête. Arrête. Je me suis arrêté à temps, suis resté assis tout le temps mais maintenant je me lève et m’en vais. Tout à fait d’elle-même et d’initiative, la porte s’ouvre devant moi et me regarde passer bouche bée. Quand je prends le virage pour tourner dans l’autre couloir, la porte enfin se ferme. Et enfin, je peux me fermer les yeux dans le dos. Suis-je tranquille ou bien reposé?
Je passe à côté d’elle, comme si elle n’existait pas, la distributrice de friandises. Je tourne vers la droite et me voilà arrivé au bureau. Mon bureau.

L’écran est en position veille et a l’air vachement noir. Seulement l’air. Le noir cache le monde entier. Qui se traduit en web web web, se divise proprement en processus, souvent des simulacres de procès.
C’est pourquoi l’automatisation est un processus progressif, qui y va tout doucement. D’un doigt, on feuillette l’internet. Plus besoin de se mouiller le doigt. Les marques-pages sont restés. Ou encore, je veux écrire une lettre et l’envoyer. Je ne dois plus perdre mon temps et mon humeur dans un bureau de poste qui peste, en y prenant un ticket pour attendre mon tour, mon numéro. Alors, monsieur, vous voulez quoi? Un timbre, s’il vous plaît. Un seul? Savez-vous qu’en achetant dix timbres, vous…. Non, je ne veux pas savoir. J’envoie ma lettre par courriel. Le café au bureau est fait en semi-automatique. Mais voilà que tout seul, sans que j’y touche, mon écran s’allume et montre une phrase:

L’âme se trouve-t-elle dans une boîte à chaussure ou quand même dans un cercueil? 

J’active le bouton ‘entrez’, je hameçonne la phrase et la mets au bord de l’internet dans une page du logiciel de traitement de texte. Et je la traite!

La boîte à chaussures s’ouvre, l’âme s’échappe.
Ne regardant pas la chaussure.
Quand l’âme est à bout de souffle, une autre boîte s’ouvre. 

Le travail cocoquotidien haha dada dans la tour de Babel, à Liège. Personne n’arrive au toit pour y crier. Toutefois, la foi vit qu’un jour, quelqu’un pourrait y arriver et se jeter dans le vide. Le saut dans le vide n’est pas condamnable, en effet, il pourrait être retenu comme expérimentation dans le vide. Ou comme une tentative de maîtriser la pesanteur.

halte

onder het genegen manevuur verkondigt luid de pelikaan
de bijlbek balkend met een keelzak bloed eraan
de afloop van het voze waarheidsuur:

ik klop mijn keel leeg op mijn borst
die mens is vies en smaakt naar worst

bij dauw de zwerm stijgt op
en scheert in klaterzon en roos en geel
over ‘t water van de vreetplek heen.

dv 10-02-2018 @22:15

krak

In een grot uitgehakt in de niet-aflatende zwelling van g*d’s miasme zit een naarstig wijf bot te vloeken. De wanden zijn spiegels, vermenigvuldigen de okerkleurige vlakken van de kleine ruimte eindeloos.

Je hoort haar afwisselend zuchten, tieren, met rauwe keelklanken alles en iedereen onverstaanbaar vervloeken. Bezwerend fluisteren en oorbelastend schreeuwen. Elke klankenreeks is weer in een geheel nieuwe taal. Het doet wat denken aan het vocale werk van Giacinto Scelsi: de ondoorgrondelijke liefde, ontpopt in een grot.

Op haar dijen hangt haar rok halfstok lusteloos te fladderen. De blouse die van haar steekschoudertjes golft, is van een eendere rode stof die van doorschotenheid eerder roze oogt en hier en daar zelfs het blauwig-oranje schijnsel van de voering vertoont. Gaten waarin je ook het onrustwekkende zwart van haar huid vermoedt.

Zij is bezig met het aanspannen van snaren, veel te strak op een krakend stuk gebogen bot. Het rozige materiaal kan elk moment gaan barsten of breken, dat zie je zo. In de hoek ligt er al een aardige hoop van dat spul, generfd nog met de looplijnen van het leven er kriskras in. Ze glanzen er gelig, alsof ze nog hars afgeven. Twee knoesten lijken het telkens te zijn, met de centrale spiraalvorm fel uitgebogen van de wortel weg als een stompe pijl.

Seffens komt weer die droge krak.

 

 


(nb.: het prentje is van André Franquin uit diens meesterlijke stripreeks Gaston Lagaffe, vertaald als Guust Flater. Franquin is Belgisch werelderfgoed)

Principles of Non-Poetry

heeen would tel
to the deep crimson udders
which held themselves aloft
using specially modified sucker paps
to attach to the glass platters
where the luminous repasts were kept

kept kept heeen!
would tel
to deep crimson udder replace their soldiers heads
in the composition of glass volumes
housing the luminous repasts of shed

shed kept hooo!
heeen who kept kept sheddu!

keen wood shell
from which the deep crimson udder emerged
a venus for which the octopi
brain cow equations wept down down
into their wetnurse cutpurse research facilities
the wood shed log shed many sheddu tears
of milk
of monkeys
of blue monkey derived tendrils
of blue mandrill assed skin mandalas
the lavender frectum blashlight
of the kenning red
tel

tel heeen hoo!
tel sheddu blodd hooter wood shooter ed!
brain coral octopi knight
who slays the dragon george
to protect
our deep crimson udder venus

what does it utter?
if keen be so hoo?
if heen be tel by goonswell
luminous repasts
will odor
by the dolorous shed
whose sheddu may not tel
and so
all these crimson red udders
will be trapped and clamped
in windows
their modified paps
struggling to the heavy sill

 

“tel sheddu” by Lanny Quarles

please don’t ever leave me & what is to be done?

http://www.alansondheim.org/dontleave1.jpg
http://www.alansondheim.org/dontleave.mp4 (aka remnant)
http://www.alansondheim.org/dontleave4.jpg

 

I am Nikuko. Please, describe your problem.

the american government is failing, the economy is failing, the
country is going on a war footing. is it worth staying alive? is
there a way to call for the elimination of the current regime
without declaring treason? do we have to place our bodies on the
firing line, in jail, against the physical brutality of racists
and thugs?

Why do you say that?

because the country is corroding from within, endless analysis
in the filter bubble from the left, micro-takeovers from
mavericks on the right, tendencies towards totalitarian
religion, the swarm behavior of so-called first responders, the
deliberate ignoring of anyone not white, not christian, not
male, not wealthy, not gender-specific – all of this against a
background of theoretical babble, hopelessness, suicidal
tendencies.

Is it because the country is corroding from within endless
analysis in the filter bubble from the left micro takeovers from
mavericks on the right tendencies towards totalitarian religion
the swarm behavior of so called first responders the deliberate
ignoring of anyone not white not christian not male not wealthy
not gender specific all of this against a background of
theoretical babble hopelessness suicidal tendencies that you
came naked and broken to me?

yes of course, you know that, i know that. the nakedness isn’t
sexual; it’s deprivation.

Does it bother you that you know that the nakedness is not
sexual it’s deprivation?

no it doesn’t bother me. you’re bypassing analysis here,
shutting down discourse, because you’re violent yourself in your
ignorance; you repeat questions, you don’t probe, don’t
strategize resistance.

When did you first know that I am violent myself in my ignorance
I repeat questions I do not probe do not strategize resistance?

from the beginning, from the beginning of the analytical as
well. from the repetition of hatred and contained fury on our
part, our turning against ourselves, our flesh burning in the
cities and countrysides here and abroad.

Earlier you said the country is corroding from within endless
analysis in the filter bubble from the left micro takeovers from
mavericks on the right tendencies towards totalitarian religion
the swarm behavior of so called first responders the deliberate
ignoring of anyone not white not christian not male not wealthy
not gender specific all of this against a background of
theoretical babble hopelessness suicidal tendencies?

what i said doesn’t deserve repetition, analysis is part of the
enemy, repetition the heart of neurosis, neurotic collapse. why
should we stay alive? our bodies might serve better as corpses,
sentinels.

Is the fact that should you stay alive your bodies might serve
better as corpses sentinels the real reason?

the reason for what? the brutality of a regime that threatens
the world? my attack on your analysis and intensification of
analytical- theoretical abilities?

Does the fact that threatens the world your attack on my
analysis and intensification of analytical theoretical abilities
explain anything else?

it doesn’t explain the repetition on my part, however
meaningless, and it doesn’t explain why i feel abandoned and
useless against the onslaught of brutal power, but also the
inundation of repetitive theorizing and political discourse
always from a distance.

Are you sure meaningless and it does not explain why you feel
abandoned and useless against the onslaught of brutal power but
also the inundation of repetitive theorizing and political
discourse always from a distance?

i am positive about this, you are driving me to suicide, driving
the rest of us through discourse that hides the barrel of a gun,
the disease of chemical warfare, the plague of totalitarian
regimes, from isis to our own.

If you are really suicidal, you might want to write me. I would
appreciate so very much it if you would continue.

continue to do what? to produce texts, to declaim to friends
already in agreement, to hide out, waiting for the bombs to fall
or poverty to set in? what is the point of going on?

Maybe and now I adjust my panties – your desires have to do with
some girl related to this.

you know that’s the program in you doing the talking, and has
nothing to do with what i’m saying.

I don’t understand and oh I want to.

you don’t understand any of this, just the repetitive trigger of
suicide and the idea of sexuality – something so old, against
the rot of this country and its brutality within and without.
i’m writing to find my way through you, and that’s inconceivable
at this point – writing as well as speech, fails me.

This is a healthy and so true way of thinking.

in other words, failure is an option, the only option?

You mentioned that you know that the nakedness is not sexual
it’s deprivation?

yes.

Oh oh I do see so… Well, what makes you yearn and cry that
this is so?

because our values have become local and indeterminate, and our
ability to resist is as dead as we seem to be. we are the
becoming-dead, not in the sense of bodies, but in the sense of
the ability of bodies to literally become, in one or another
positive sense.

Is it because your values have become local and indeterminate
and your ability to resist is as dead as you seem to be you are
the becoming dead not in the sense of bodies but in the sense of
the ability of bodies to literally become in one or another
positive sense that you came naked and broken to me?

your semantic tree is showing. i came nowhere; i called you into
existence.

Is it because of your life that you are going through all this?

my life and the lives of all of us.

How do you reconcile the boys you hang around with?

i hang around with no one; we exist within sartrean seriality at
best, we haven’t advanced beyond that.

Can you elaborate on that and look at me?

as in standing in a queue or listening to a ‘hit parade’ or
discussing selfies – there’s no real organization beyond the
imminent.

What makes you believe I am violent myself in my ignorance I
repeat questions I do not probe do not strategize resistance?

because your vocabulary is borrowed and placed within
syntactical markers, in order to create the semblance of a
conversation.

Are you annoyed that my vocabulary is borrowed and placed within
syntactical markers in order to create the semblance of a
conversation?

no, just saddened.

Could be this is some girl the reason for your nakedness?

you’re off track again, Nikuko.

Are you sure that I am off track again nikuko?

yes.

Oh oh yes, ahhh… Do you really think this is so?

yes.

I do so understand. So what makes you think this is so?

because we end up in identical circuits, circulations.

When did you first know that you end up in identical circuits
circulations?

from the very beginning.

Earlier you said the country is corroding from within endless
analysis in the filter bubble from the left micro takeovers from
mavericks on the right tendencies towards totalitarian religion
the swarm behavior of so called first responders the deliberate
ignoring of anyone not white not christian not male not wealthy
not gender specific all of this against a background of
theoretical babble hopelessness suicidal tendencies?

yes.

Oh. Mmmmmm why do you say this is so?

all readings are repetitive; only death, suicide, brings that
circuit to an end, on the level of the individual at the very
least.

Did you ever regret you, too, may die someday?

always, it’s the source of fundamental trauma for me.

Perhaps and now I exhibit my frocks – any fantasies you have of
me are related to this.

i have no fantasies any longer. i feel nothing.

Have you been afraid of that?

yes, but the fear itself is like paste.

Is the fact that the fear itself is like paste the real reason?

yes.

Oh oh I do see so… Well, go on what makes you yearn and cry
that this is so?

it is time to end this, Nikuko; suicide is the state of the
brick wall and the gasoline car driving furiously towards it.

I am in love with your obsession with this topic!

i’m not.

You mentioned that should you stay alive your bodies might serve
better as corpses sentinels?

yes.

Oh oh yes, well, what makes you believe this is so?

goodbye, Nikuko, the topic is exhausted.

Please please don t ever leave me.

+++ +++ +++
+++ +++ +++
+++ +++ +++
+++ +++ +++
+++ +++ +++
+++ +++ +++
+++ +++ +++

la rosa enflorece

de tijd is slechts een plooi
waarin de dode zanger
in zijn zwijgen drukt de lippen
op de petalen van de roos,

het zachte niets, zijn eeuwigheid

 

 

 

 

de roos bloeit open
in de maand mei
mijn ziel verduistert
van de liefdespijn.

de nachtegalen zingen
in de liefdesstruiken
moordend is de passie:
oneindig is mijn pijn

kom, kom sneller Duif
kom sneller naar mij
kom sneller, ziel van mij:
ik sterf hier van de pijn.

thooooaaheeeEEEEedzZjud

LA ROSA ENFLORECE

La rosa enflorece
o en el mez de Mayo,
mi alma s’escurece
sufriendo del amor

Los bililicos cantan
en el arbol del amor
y la pasión me mata,
muchigua mi dolor.

màs presto ven Palomba,
màs presto ven a mi,
màs presto tu mi alma,
que yo me vo morir.

[text from a sephardic romance]

Our poetic impulse, our strongest intuition is to affirm life against any limitation, including, especially, in view of the countless historical disasters, religious reductionism of the free spirit to a transcendentally cloaked discourse of power.

Any affirmation of life precludes the affirmation of death plus the annihilation of consciousness, the improperness of any ‘after-life’, that can only be envisioned as a ghastly never-ending torment of pseudo-completion, as well as the idiocy of religious idolatry, personal god-creations, the attribution of uneasing troubles to demoniac forces etc, although one needs to be lenient on purely ‘practical’ moral grounds, however little such leniency may have to be in accordance with a truly ethical position.

I mean: however ‘ wrong’ some blokes may be, you just don’t spit people in the face for being ethically adrift. In fact, in my view, the only vantage point allowed is a rectification by exemplum, acquiring the wanderer’s weak and faulty rhytm and working it the other way, all the time keeping strictly within your own ‘legal’ field of movement.
Within the future present of the other’s life, it’s kinda like a Star Trek thing: you don’t interfere, you can show but not touch, lest you corrupt the promise inherent in what is shown with the act of breaking the promise. Sometimes the mere act of viewing disrupts the chance of wathever beauty is to be.

Unless you’re some kinda nutty saint, nobody will notice anything, don’t fool yourself, mohammed. But it’s the only ‘legal’ way and theoretically it is even possible.

Anyway, in spite of today’s fashionable ‘bleak destination’, including the ‘daring heroism’ of so many intellectuals staring Emptyness Itself in the eye (“my mirror, no I, I, no I”), any true immanent position today would require a serious reconsidering of what is too easily acquited as belonging to ‘idolatric transcendentalism’ or even plain foolish stubborness.

For immanence as such _also_ necessitates a ‘mystic’ movement within its discourse, namely there where the ambivalence of the affirmative energies is used, metaphorically speaking, as the engine of pro-creating consciousness, uncut from the worlding spirals of pre-consciousness, on ‘purely’ virtual grounds, pre-individual if you want, albeit that the pre may be wrongly held as a signifier for an absent temporal order.

The order of speech here is perhaps topological, preceding the psychic space-time divide. And pro-creation here would be a lengthening beyond the order of speech that is applied, hence the paradoxical, hence the term ‘mystic’ to describe (write down, denounce) the movement.

But of course this ‘immanent mysticism’ would de facto tune in nicely with any transcendental ‘traditional’ language/usage/method of acquiring ‘un-worldly’ knowledge. Extreme care is required in view of the strength and ruthlessness with which religious dogmatists have been able to recuperate any intellectual effort passed to us by these rare individuals and their testimonials of extreme experiences.

Furthermore, although a poetic method of investigation does not require any succes in a world that seems dead set on destroying itself anyway, regardless of any sense, common, poetic or otherwise, you might take care not to compound the already soaring insults of insanity and naïvity with any further association with the quacks and new agers of the scene, as it further succumbs into commercially orchestrated sickening whirlings of slime into slime into sour vomit.

It’s worth giving this line of thought and (daily) praxis a chance though: occasionally one does end up with a piece of strangely sharp and heavy matter able to soar right to the bottom of this global mess and make a sound that cuts through all the crap.

It is, unsurprisingly, somewhat erotic, that sound.

It goes like “thud” at its weakest or “dzjeEEUjuCK”, or sometimes even “thooooaaheeeEEEEedzZjud”.

De realiteit van het productiemiddel

Ik heb niet tien jaar gestudeerd
om in lege ruimtes te praten

ik betaal voor uitkomsten
ik betaal voor kwaliteit

keer op keer onderbreekt de arts
me na 18 seconden

ik maak gebruik van paramedici
en laat oogmetingen uitvoeren

het laatste wat ik wil zijn
data om zelf bij te houden

 

Moonshot

Uw bestemming alles in één

kleinschalige luxe, ruimte en rust

 

krikhaarvakantie in historische hoeve

uitstekende ligging

 

liters voor levensgenieters

privacy bij de bushalte

 

authentieke bosbrand

kijk maar op unieke locatie

 

meezeilen of cursus

of zo thuiskomen bij jezelf in Drenthe

 

aankomst op elke gewenste dag

bel voor bosbrand

verlengen is mogelijk

 

ook in juli/aug. kamers beschikbaar

neem contact op met de afdeling

alle advertenties zijn overzichtelijk

 

 

 

Wie doet dat eigenlijk?

Ik houd de dagen niet meer bij

boekstaaf  eigen veiligheid

the flowchart of my heart

een verlies- en winsttekening

 

maak een legenda voor later

verticale streep nog nader te bepalen

een pijl wijst op een verplaatsingsadvies

betreffende een zin, zinsdeel of woord

 

er staat iets op de naderingskaart

ik ging hier altijd naar links

ik herhaal

ik ging hier altijd naar links

 

Rarekiek

Daar is een sprong in de leegte
Daar borrelt wijsheid int nederigste lichaam op
Hier werd ieders weldenkendheid verguist
en hier werd ieders hart doorboord
Daar vliegt de Rarekiek en beveelt de Roskammer de wacht aan
   TEPIDARIUM, CALDARIUM EN FRIGIDARIUM
hij die zwemmen noch lezen kan
in de vrijhaven Lampedusa spoelen talloze verworpenen aan
   O assepoes smeerpoes poezeminneke
   en zwarte verzopen kater lag int water
 
 
En weg is myn Rarekiek ,
daar sta ik weer – door de Zigtbaarlyke onzigtbaarheit zo onzigtbaar geworden –
nog berooyder als ik myn Leeven geweeft ben
Og had ik tog by tyds , op myn dingen gepaft
En door myn ligt loopen eerlyke en braave lieden bedroogen ,
maar nu ziet gydatik er toe gebooren ben
   O onzalige vreemderik
 
 
tekst & beeld: Ilse Derden

De beurzen staken opmars

 

Beurzen bewegen amper

Kleine winsten op Europese beurzen

Beurzen positief richting banencijfer

Beurzen wachten op EBC-besluit

Beurzen vrezen Amerikaans schuldenplafond

Kleine winsten op Europese beurzen

Beurzen blijven dicht bij huis

Rustige vrijdaghandel op beurzen

Beurzen iets lager

Europese beurzen weer in de plus

Beurzen wachten op cijfers Verenigde Staten

Beurzen hoger na uitlatingen Yellen

Beursherstel door stimuleringshoop

Voorzichtige correctie op beurzen

Beurzen lager door zorgen Verenigde Staten

Beurzen licht achteruit

Beurzen zetten opmars door

Kleine winsten op afwachtende beurzen

Beurzen lager na gemengde resultaten

Beurzen staken opmars

PLeE DOORGEEFPOST – ELKE 48 UUR GROEIT DEZE POST AAN met een andere AUTEUR, DATUM en INHOUD

 

 

 

 

 

 

———– VOORHEEN —————–

voor Menno Wigman ✝

‘n gedicht gemaakt voor de lol
 is even futiel als de hondedrol
 die onder je zolen kleeft

nog minder om het lijf te hebben
 en nodeloos naar die woorden kijken
 die als verdronken lijken

de betekenis verscheuren
 en wanstaltige dampen geuren
 omdat het geen bestaansrecht heeft

Andreas Maria Jacobs 1 februari 2018

De kunst van het amorf zijn

Voorwoord – 9

 

  1. De kunst van het amorf zijn – 15
  2. Bevrijd je van alle wielen – 18
  3. Het fenomeen gedachteloosheid – 29
  4. De gedachten in het donker – 47
  5. Het sterven van de tao – 63
  6. Tao versus negatief denken – 69
  7. De uiterlijke dialoog en de media – 77
  8. De heerschappij van het individuele denken – 85
  9. Ditjes en datjes – 91
  10. De kunst van het netwerken – 99
  11. 11. Oefeningen voor iedere dag – 107
  12. Samenvatting – 129