Denkend aan Holland

zie ik vele kleuren

traag door oneindig

Nederland gaan,

rijen mensen ondenkbaar dik

roeien met de riemen

alsof hun leven er van afhangt

Zij voeren ijle populieren ten toneel

als hoge pluimen op hun hoge hoed om

aan het einde tegenover elkaar te staan

en in die geweldige

ruimte verzonken zien ze

de mega-boerderijen

verspreid door het land,

geknotte boomgroepen en dorpen,

torenflats, wolkenkrabbers in steden

kerken die staan te vermolmen

Dat alles in een groots verband.

het licht hangt er altijd laag

en de zon wordt er langzaam

in grijze veelkleurige

dampen gesmoord,

en in alle gewesten

– van gewest tot gewest –

wordt de stem van het woord

met zijn eeuwige rampen

gevreesd en gehoord.

  •  
  • 23
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *